یک بروکلینیِ بی‌احساس و نابالغ که سال‌ها و شب‌های روزمره را پشت سر می‌گذارد. نه رابطه‌ی انسانیِ ِ متناوبِ او با یک اربابِ مسنِ نسبتاً بی‌علاقه، و نه شغلِ بی‌روحِ شرکتی‌اش، هیچ‌کدام به دنبالِ ایجادِ رضایت در او نیستند، و رابطه‌ی انسانی‌اش با پسرِ نیویورکیِ ناخوشایندش صرفاً ریتمِ کسالت‌بارِ شیوه‌ی کارش را تشدید می‌کند.