در این داستان، مردی به همراه دختر ۹ ساله‌اش، در حال فرار از دست نیروهای حفاظت از کودکان، در حومه باتلاقی «اولد دومینیون» ناپدید می‌شوند، در یک پناهگاه تاشوی فرسوده ساکن می‌شوند و از دیگر بی‌خانمان‌های رانده‌شده‌ای که در این جنگل پرسه می‌زنند، فاصله می‌گیرند. اما فاجعه‌ای که پدر و دختر را به این نقطه ناامیدکننده از نظر توپوگرافی آورده، علاوه بر ایجاد حفره‌ای در زندگی از هم پاشیده‌شان، دختر را در برابر سایه‌هایی که هر شب دور پناهگاه می‌چرخند و تهدید می‌کنند که او را با خود ببرند، بی‌دفاع گذاشته است.