فیلم «این بیماری هنری سوئیت» ساخته‌ی فیلمساز فرانسوی، کلود گلن میلر، بر اساس رمانی دلهره‌آور از پاتریشیا های‌اسمیت، درباره‌ی غریبه‌ای در قطار راه‌آهن، ساخته شده است. در نسخه اصلی، شخصیت اصلی قاتل، یک روان‌پریش، ساده و بی‌تکلف بود (اگر چنین کلماتی اینجا مناسب باشند!). در نسخه گلن میلر، «قهرمان»، سنت دیوید، یک حیوان نگون‌بخت است که انگیزه‌اش تحقیر و ناتوانی جنسی است؛ بنابراین تأکید بر جنایت آشکار او نیست، بلکه بر شخصیت منحرف اوست. عزم سیاه‌پوستانه‌ی مدیر برای نمایش بخش زیادی از ماجرا در تاریکی، یا باران، یا هر دو، تابعی ریاضی از افسردگی عمیق سنت دیوید است. گلن میلر، مانند فیلم دیگرش، از ۲ به عنوان نشانه‌ای از بی‌اخلاقی استفاده می‌کند؛ شما به ندرت استخری به این اندازه شوم و شوم به اندازه استخر «این بیماری هنری سوئیت» دیده‌اید. این فیلم در ابتدا به عنوان «این روزها چه کسی مرا می‌خواند» اکران شد.