یک دانشجوی پرتلاش روانشناسی، در چارچوب آموزش‌های دانشگاهی خود، مسئولیت کمک به جوانی ناپایدار و خشمگین را بر عهده می‌گیرد تا او را در مسیر بازسازی زندگی‌اش هدایت کند. در ابتدا رابطه آن‌ها کاملاً حرفه‌ای و مبتنی بر جلسات منظم و مرزهای مشخص است. اما با گذشت زمان و آشکار شدن ریشه‌های درد و آشفتگی درونی این جوان، فاصله احساسی میان آن‌ها کم‌کم از بین می‌رود. همدلی به وابستگی تبدیل می‌شود و نگاه علمی جای خود را به احساسی عمیق‌تر می‌دهد. تلاشی که برای درمان آغاز شده بود، به تدریج به رابطه‌ای عاشقانه و پیچیده تبدیل می‌شود. هرچه پیوندشان عمیق‌تر می‌شود، هر دو با پیامدهای عبور از مرزهای اخلاقی و خطرات آمیختن درمان با احساسات روبه‌رو می‌شوند. در نهایت، عشق آن‌ها به اندازه‌ای که پرشور است، شکننده نیز هست و سرنوشتی تلخ و اجتناب‌ناپذیر در انتظارشان قرار می‌گیرد.