پس از مبارزه با پیری و افسردگی وحشتناک، گرید تصمیم گرفته است که امروز روز پایان دادن به بدبختی اوست. به نظر نمی‌رسد هیچ آموزه اخلاقی یا مذهبی بتواند رستگاری گرید را بیان کند و او را متقاعد کند که خودویرانگری، انتخاب کاملاً بی‌طرفانه‌ای نیست. او با این منطق سرد و دشوار، تصمیم می‌گیرد خود را از اطرافیانش جدا کند و به زندگی‌اش پایان دهد، اما مهم نیست که چگونه سعی می‌کند این کار را انجام دهد، زندگی به طرز ناامیدکننده‌ای مانع پایان او می‌شود. در طول سفرش، بسیاری از افراد سعی می‌کنند او را به این باور برسانند که زندگی واقعاً معنادار است و شایسته زندگی است. آیا هیچ یک از آنها می‌تواند گرید را متقاعد کند و ذهن او را تغییر دهد؟تراویس دی. براونینس